|
اولا بگم که خودم سالها تا ۱۳ -۱۴ سالگی تو استادیومها ول بودم و در امجدیه و ورزشگاه یکصد هزار نفری و ورزشگاه پاس و ...کنده بودم و پرسپولیسی تیر بودم ! تو تمرینای علی پروین میرفتم و عشق میکردم که توپ جمع کن علی اقا هستم تا اینکه وارد دبیرستان شدم و سیر زندگیم تغییر کرد لذا زیادی نمیتونم تو این مقاله ام قپی در بدم اما بهم نگید که درددلهام را لالمونی بگیرم
***********************************************************************
دیروز درست یا غلط خوندم که ۵۰ میلیون نفر میشینن و بازی استقلال و پرسپولیس را تماشا میکنند ؛ شخصا بعد از سرخوردگی جام جهانی و مقاله ای که در باب رفتار ایرانیان پس از بازی ایران و مکزیک نوشتم که در سراسر اینترنت پخش شد ، دیگه س وو حال تماشای بازیهای فوتبال وطنی را از وجودم بیرون کردم اما چیزهایی هست که نمیشه درد نکشید براش. این ملت برای دیدن یک بازی ، دقت کن یک بازی حاضره چه جهد بلیغی به خرج بده اما برای چه شکستهای بزرگتری در عرصه جهانی اصلا و ابدا هیچ علاقه ای و هیچ حضوری از خودش نشون نمیده.
دیروز در کلاس دانشگاه تهرانم دیدم در طرفین سالن تدریسم دوتا بنر تبلیغاتی شرکت نوکیانصب شده است و بچه ها میگفتند که مال همایش نوکیا جهت ارزیابی سلیقه مشتری ایرانیان است که هنوز جا مونده.
باور کنید تمام شقیقه هام تیر کشید وقتی این صحنه را دیدم. نوکیا و عامل ایرانی وارد کننده بی غیرتش کسانی هستند که با داشتن بزرگترین بازار فروش در منطقه یعنی ایران چه استثماری میکنند این ملت را
گوشی ها را گرانتر از سایر مشتریانشان دست مشتری ایرانی میدهند وگرنه ملت نمیرفتند از دوبی ارزانتر گوشی بگیرند ثانیا هنوز که هنوزه به شعور این ملت توهین میکنند و عمدا نمیروند بروشور فارسی بزنند در حالیکه به زبان عربی که تعداد مشتریانش از ما به مراتب کمتر است بروشور دارند! اف بر این ملت و دولت با غیرتمان...این قصه در سایر شرکتهای کره ای و چینی و...که بازار ایران را در قبضه دارند مشاهده میشود که حاضر نیستند زبان ما را به رسمیت بشناسند . البته واردکننده بی غیرت ماست که فرش قرمز زیر پای شرکتهای چند ملیتی پهن میکند تا از این طریق چیزی هم به او بماسد!
ما ملتی شده ایم که لیاقت عزت را داریم از دست میدهیم . ملتی که منتظر امام زمانیست که بیاید جبران تنبلی ۷۰ میلیون نفر تنبل را مرحمت کند . ملتی که برای باخت تیم محبوبش بیشتر درد میکشد تا درآمد سرانه حقیرش !
ما امارات را در استادیوم فوتبال شکست میدهیم و هورا میکشیم و با ماشینهامون میریم بوق بوق میکنیم در حالیکه بزرگترین وارد کننده بنزین از همین امارات هستیم . برد فوتبال مال یک شب است اما جنگ اقتصادیست که نشان میدهد کی در کجای عالم تکیه زده است. ما با درآمدسرانه به زور ۴۰۰۰ هزار دلار در برابر درآمد سرانه ۴۴۰۰۰دلاری یک شهروند دوبی احساس پیروزی داریم...خنده دار نیست؟؟؟
دلم برای هواداران استقلال و پرسپولیس سوخت...خیلی هم سوخت...از صبح شاهد بودم که به چه ذوقی این جوونا و نوجوونا میرن استادیوم و دلم بیشتر وقتی سوخت که دیدم تمام دغدغه نوجوون ایرانی شده یک بازی قرمز و آبی و غافل است که آینده او و کشور او و بهداشت و سلامت روان و رفاه اجتماعی او چگونه خواهدبود . ما موظفیم که شرایطی فراهم آوریم برای این بچه ها که در ادامه جوونیشون بخندند و امید داشته باشند و شرایط کار و ازدواج و...مناسب داشته باشند و این است که خنده بر لبهایمان میخشکد
|
