لعنت به تو که اسمت را مرد گذاشتی

کامنتهای آموزنده ای برای این متن نوشته شده است .بعضی ها هم نامه زده اند که مناسب خوندن بقیه هست البته با اجازه نویسندگانش که من شخصا میشناسمشون

گاهی چقدر حس خفگی زياد می شه . برای بودنمان، برای تمام حس با ارزشی که آدم می تونه بعنوان يک خانم ، يک مثلا بانو ، تبلور يافته آنيما و خيلی حرفهای قشنگ ديگه داشته باشه و در عين ناباوری ساده ترين حق شهروندی هم ازش گرفته می شه . به همين راحتی و به همين گزندگی . بايد فقط يک خانم بود تا نهايت از بين رفتن اين ارزشها را در جامعه مدعی اسلام ، کاملا با تار و پود حس کرد . لازم نيست بگم حکايت فرزانه ها چه آتشی به دل ما می زنند ، اونم به اسم قانون اسلام . حکايت دادگاهها که بماند ، متاسفانه همه يک جورايی با اين مسايل آشنا هستن. چند روز پيش کامنت جالبی در يک سايت خبری ديدم که نوشته بود: " در مغرب زمين مسلمان ديدم اما از اسلام خبری نبود ، در اينجا اسلام هست اما مسلمانی نديدم" کاش اقلا دست از ادعاهامون برمی داشتيم.

بنا بر موقعيت کاری مدت چند ماه مجبور شدم حضور يک آدم پارانوييد را به عنوان همکار داروساز تحمل کنم ، فقط خدا ميدونه که چقدر طاقت فرسا بود . و چی از اين بدتر که آقای مدير ارشد می فرمودن که اصلا ايشون مشکلی ندارن معلوم نيست چگارش کردين . ديوانه کننده بود ، آدمی که به حد پريشان گويی رسيده بود و راستش ديگه اصلا احساس تامين جانی هم در آزمايشگاه محل کار نداشتيم ، ولی چون ما خانم بوديم حق با ما نبود .عاقبت اون بيمار تظاهرات بالينيش را جلوی مدير عامل شرکت و آقايان ديگه نشون داد تا اونها قبول کردن . فکر ميکنم يک آدم مثل فرزانه با يک بهره هوشی بالا مجبور شده مدتی با چنين بيماری زير يک سقف زندگی کنه ، فقط خدا به فريادش برسه . نميدونم اين آقايان قاضی ، مدير ، يا هر کس ديگه بعدا ميخوان چه جوری جواب پس بدن ؟