|
میخواستم اولش احساساتی نشوم اما خب نمیشد...نه تنها من بلکه هممون، همه ایرانی هایی که صحنه پیروزی هادی ساعی را بر حریف ایتالیایی اش دیدند، گریستیم
وقتی حریف قد بلندش را به گرمی در آغوش گرفت ، نه از روی ژست بلکه از روی بزرگواری ، یاد تختی افتادیم و الکساندر مدوید روسی و گریستیم
وقتی هادی در اولین مصاحبه بعد از مسابقه در حالیکه دستانش درد میکردد ، از مردم خواست برای پدر دو برادر مرحومش فاتحه بخوانیم ، خواندیم و گریستیم
وقتی مدالش را به بچه های بستان آباد آذربایجان هدیه داد باز هم گریستیم
هادی عزیز ! تو با اینهمه اشک مردمت با اخلاق خوبت با مسوولیت پذیری اجتماعیت ، الگوی خوبی هستی برای سایر ورزشکارانی که از تشکهای ورزشی به مناصب دولتی و پارلمانی و... راه یافتند و بعضیهاشون چه زود یادشون رفت که باید خدوم مردمشان باشند ...همین و بس.
دست مریزاد ، یاشاسین
علیرضا شیری/ لندن/24 آگوست
********
|
