خوشبختي را در چنان هاله اي از رمز و راز فرو نبريم كه خود، درمانده از شناختش شويم. خوشبختي را تابع لوازم و شرايط بسيار دشوار و اصول و قوانين پيچيده ادراك ناپذير ندانيم، تا چيزي ممكن الوصول به ناممكن ابدي تبديل شود.
مادربزرگي داشتم كه براي ديدن حضرت خضر، برنامه اي چهل روزه داشت. چهل روز، تاريك روشن سحر بعد از نماز، خود را صفا مي داد، جلوي خانه را آب و جارو مي كرد، قدري گلاب به فضا مي بخشيد و روز چهلم به انتظار مي نشست. نخستين پيرمردي كه مي گذشت، براي مادر بزرگ حضرت خضر بود. مادربزرگ از او چيز زيادي نمي خواست، چيز تازه اي نمي خواست، توقعي نداشت و از روزگار با او به شكايت سخن نمي گفت. مادربزرگ فقط زير لب مي گفت: اي حضرت، سلامت و شادي را در خانه ما حفاظت كن!
مادربزرگ غيرممكن را با مهرباني و خلوصش نه تنها ممكن، بل بسيار آسان كرده بود. من، بعدها كه جوان شدم و مادربزرگ ديگر وجود نداشت، تنها با ياد آوري آن بوي گلاب سحرگاهي و آن عطر خاك آب خورده، خوشبختي را در حجمي بسيار عظيم احساس مي كردم، مي لرزيدم و به ياد مي آوردم كه مادربزرگ با كمك حضرت خضر، چقدر خوب مي توانست شادي را به خانه ما بياورد و در خانه ما نگهدارد.
خوشبختي را ساده بگيريم اي دوست، ساده بگيريم.
خوشبختي را تنها به مدد طهارت جسم و روح در خانه كوچكمان نگهداريم.
از كتاب "چهل نامه كوتاه به همسرم" نادر ابراهيمي
ممنونم از خانم مریم عبد الهی از اصفهان برای ارسال این متن
|
